Advt.

Advt.

Wednesday, December 9, 2015

सिंगल मदर (भाग 3)

 महावीर सांगलीकर 


इकडं पुण्यात सुनिल आपल्या व्यवसायात आणि खोट्या-खोट्या संसारात मग्न तर तिकडं कोल्हापुरात सुनिलची आई त्याच्यासाठी स्थळं शोधतेय! तिनं कांही मुली बघूनही ठेवल्या होत्या.

एके दिवशी सुनिलला आईचा फोन आला. ती म्हणाली, ‘सुनिल, तुझा तुझ्या उद्योगात जम बसला असेल, आता लग्न करून टाक. मी तुझ्यासाठी चार-पाच मुली बघून ठेवल्या आहेत. चार दिवस सवडीनं इकडं येऊन मुली बघून जा’
‘आई, मला आताच लग्न करायचं नाही. अजून एखादं वर्ष जाउदे’ सुनिलचं उत्तर.

आई मुली बघण्यासाठी सारखा फोन करायची आणि सुनिल कांहीतरी उत्तर देऊन वेळ निभावून न्यायचा.
पण एके दिवशी जे व्हायचं तेच झालं. सुनिलच्या आईला एक फोन आला.
‘तुमच्या मुलासाठी तुम्ही आमच्या मुलीची चौकशी केली होती. आमच्या मुलीला तुम्ही बघून पण गेलात. पण आम्हाला असं कळलंय की सुनिलचं आधीच लग्न झालंय. तो पुण्यात त्याच्या बायको बरोबर राहतो आणि त्याला एक मुलगीपण आहे. ही काय भानगड आहे?’
‘हे खोटं आहे. कुणी सांगितलं तुम्हाला?’ आई ठामपणे म्हणाली.
‘आम्ही चौकशी केली पुण्यातल्या एका ओळखीच्या माणसाकडं. त्यानं सांगितलं’
‘तो माणूस खोटं बोलतोय. नाहीतर त्याचा कांहीतरी गैरसमज झाला असणार’ असं म्हणत सुनिलच्या आईनं फोन कट केला.
सुनिल असं कांही करणं शक्यच नाही असा त्याच्या आईचा पक्का विश्वास होता, त्यामुळं तिनं यावर अजिबात  विचार केला नाही.

दुसऱ्या दिवशी सुनिलच्या आईला तिची एक जुनी मैत्रीण भेटली. म्हणाली, ‘हे काय ऐकतेय मी? सुनिलनं लग्न केलंय आणि तू मला सांगितलं पण नाहीस...’
‘कुणी सांगितलं तुला? खोटं आहे ते’
‘मी तर दोन लोकांच्याकडून ऐकलय’ असं म्हणून ती मैत्रीण निघून गेली.
आता मात्र आईच्या मनात शंकेची पाल चूकचुकली. तिनं प्रदीपला फोन करून महत्वाचं काम आहे असं सांगत लगेच घरी बोलावून घेतलं. हा प्रदीप सुनिलचा मित्र होता आणि तो त्याच्या कामासाठी नेहमी पुण्याला जात असे. अधनं-मधनं सुनिलकडंही जायचा. सुनिलच्या आईला हे माहीत होतं.
थोड्याच वेळात प्रदीप घरी आला.
‘काय काकू, काय काम होतं का?’ आल्याआल्याच त्यानं विचारलं.
‘अरे प्रदीप, तू पुण्याला कधी गेला होतास अलीकडं?’
‘गेल्या आठवड्यात’
‘सुनिलकडं गेला होतास?’
‘होय’
‘कसं काय चाललंय त्याचं? म्हणजे तो फोन करतो मला अधनं-मधनं... पण तू प्रत्यक्ष भेटलास त्याला म्हणून विचारते’
‘चांगलं चाललंय की’
‘घरी आणखी कोण असतंय?’ आई त्याच्याकडं रोखून बघत म्हणाली.
‘कुणी नाही. तो एकटाच राहतो तिथं’
पण हे म्हणत असताना त्याची नजर झुकली होती. आईला लगेच शंका आली, पण तसं न दाखवता ती म्हणाली, ‘ठीक आहे,  परत पुण्याला जायच्या आधी सांग, त्याच्यासाठी फराळाचं देते तुझ्याकडं’.
तो हो म्हणून निघून गेला.
कांहीतरी लपवा-छपवी चालली आहे... सुनिलच्या आईच्या लक्षात आलं. सुनिलला फोन करावा का? नको, त्यापेक्षा सरळ जावं पुण्याला त्याच्याकडं. त्याचा पत्ता होताच तिच्याकडं. दुसऱ्याच दिवशी सुनिलकडं जाऊन येते असं सुनिलच्या वडिलांना सांगून तिनं तडक पुणं गाठलं.

पत्ता शोधत शोधत आई सुनिलच्या फ्लॅटवर पोहोचली त्यावेळी दुपारचे 4 वाजले होते. तिनं बेलचं बटन दाबलं. थोड्याच वेळात सुनितानं दार उघडलं.
ही कोण? सुनिलची बायको? असा विचार करत आई म्हणाली, ‘सुनिल इथंच रहातो ना?’
‘हो. या ना, आत या!’
आई आत येऊन हॉलमधल्या सोफ्यावर बसली.
सुनिता म्हणाली, ‘तुम्ही?’
‘मी सुनिलची आई’
सुनिताच्या छातीत धस्स झालं. तिनं झटपट कांही निर्णय घेतले. काय बोलायचं ते ठरवलं.
‘तू कोण?’ आईनं तिला विचारलं.
‘मी सुनिता. सुनिलनं सांगितलं नाही तुम्हाला माझ्याबद्दल?’
‘नाही’
‘मी तुमची सून आहे’ सुनिता वाकून नमस्कार करत म्हणाली.
अच्छा! म्हणजे आपण जे ऐकलं ते खरंच निघालं! सुनिलनं आपल्याला न सांगता असं परस्पर लग्न का करावं बरं?
एवढ्यात बेडरूममधनं स्वीटी धावत धावत तिथं आली. सुनिलच्या आईला बघून सुनिताच्या मागं लपली.
‘अगं स्वीटी, ही आज्जी आहे तुझी. मी जशी तुझी आई आहे ना, तशी ही तुझ्या पप्पाची आई आहे’ तिला उचलून घेत सुनिता म्हणाली. मग स्वीटीनं आज्जीकडं बघीतलं आणि लाजून आपल्या दोन्ही हातानं आपलं तोंड लपवलं.
ही भानगड आहे होय... सुनिलची आई मनात म्हणाली, सुनिलनं लग्न केलं, त्याला मुलगीही झाली... ही मुलगी दीड-दोन वर्षांची दिसते. म्हणजे सुनिलचं लग्न होऊन कमीत कमी अडीच-तीन वर्षे तरी झालीत. तरीच गेली तीन वर्षं तो सारखा पुण्याला पळायचा. येऊ दे त्याला, चांगलाच जाब विचारू.

‘आई तुम्ही फ्रेश व्हा, तोपर्यंत मी तुमच्यासाठी कांहीतरी खायला करते’
सुनितानं आईला फ्रेश व्हायला सांगितलं आणि ती किचनमध्ये गेली..
आई बाथरूममध्ये गेली आणि दारावरची बेल वाजली. सुनितानं दार उघडलं तर समोर सुनिल होता. तिनं त्याला हळू आवाजात सांगितलं, तुझी आई आली आहे. सध्या आपण जोशी बाई पुढं जे नाटक करतो तेच आईपुढंही करायचं. तू कांही जास्त बोलू नकोस, मीच सांभाळते सगळं’
सुनिलची बोलतीचं बंद झाली. तो गंभीर होऊन आत आला आणि सरळ सोफ्यावर जाऊन बसला. सुनितानं विचारलं, आईला खायला काय आवडतं? झटपट होणारं?
‘पोहे... उपमा’
‘मी पोहेच करते’ असं म्हणत सुनिता पुन्हा किचनमध्ये गेली.
एवढ्यात आई बाहेर आली.
‘आई तू कधी आलीस?’ सुनिलनं विचारलं. तिनं सुनिलला बघून न बघितल्यासारखं केलं. मग स्वीटीला जवळ बोलावलं आणि तिला घेऊन ती बेडरूममध्ये गेली. बेडरूमचं दार लावून घेतलं.
आतून आई स्वीटीशी लाडानं बोलत असल्याचा आवाज यायला लागला.

थोड्या वेळानं सुनिता परत बाहेर आली तर सुनिलचा चेहरा रडवेला झालेला. ‘आई माझ्याशी बोलली नाही,’ तो केविलवाण्या स्वरात म्हणाला, ‘आता अवघड आहे माझं’
‘होईल सगळं ठीक.. तू टेन्शन घेऊ नकोस’
मग तिनं बेडरूमचं दार वाजवलं. आईनं दार उघडलं. ‘चला आई, पोहे खायला... स्वीटी तू पण चल..’
मग ती सुनिलला म्हणाली, ‘तू पण चल’
सगळेजण किचनमध्ये गेले. पोहे खाता खाता आई सुनिताशी आणि स्वीटीशी गप्पा मारत होती, पण ती सुनिलशी एक शब्दही बोलली नाही. सुनिलला तर आईशी बोलायचं धाडसच होत नव्हतं.

+++

दुसरा दिवस उजाडला. सुनिलची आई सुनिताला म्हणाली, आता मी जाते कोल्हापूरला परत..
मग सुनिलकडं बघत ती म्हणाली, ‘असं मला न सांगता तू लग्न का केलंस? मी तुला नको म्हणाले असते का? मीच तर तुझ्या मागं लागले होते लग्न कर म्हणून. आता झालं ते झालं.. तुम्ही दोघं स्वीटीला घेऊन कोल्हापूरला येऊन जावा. तुझ्या पप्पांना मी समजाऊन सांगते, ते नाहीत तुला रागावणार’
मग तिनं आपल्या बॅगमधनं पर्स बाहेर काढली. पर्समधनं शंभर रुपयांच्या नोटांचे बंडल काढलं आणि सुनिताकडं ते देत म्हणाली, ‘हे घे. तुम्हा तिघांना कपडे वगैरे घ्या यातनं. आणि लवकरात लवकर कोल्हापूरला येऊन जावा’.

दोघांनी आईला आणखी चार दिवस रहाण्याचा आग्रह केला. पण ती म्हणाली, ‘मी येईन परत कधी तरी. चांगली महिनाभर राहीन इथं. पण आता मला जाऊदे’

थोड्या वेळानं सुनिलनं आईला कोल्हापूरला जाणाऱ्या लग्झरी बसमध्ये बसवलं. आई त्याला म्हणाली, ‘तुझी बायको खूप चांगली आहे स्वभावानं. तिच्याशी प्रेमानं वाग. प्रेम असेलच म्हणा, प्रेम विवाह आहे म्हणजे. तरीपण उगीच भांडत जाऊ नकोस तिच्याशी, तुझे बाबा माझ्याशी भांडतात तसं. स्वीटीला पुढं चांगल्या शाळेत घाल, इंग्लिश मेडीयमच्या. तुला चांगले पैसे मिळतात असं सुनिता म्हणत होती. तिला पण चांगला पगार आहे. एखादा फ्लॅट बुक कर लगेच. नंतर महाग होईल. आणि फोन करत जा अधनंमधनं’

सुनिलच्या डोळ्यात पाणी आलं. बस सुरू झाली. तो म्हणाला, ‘आई, पोहोचल्यावर फोन कर. आम्ही येतोच कोल्हापूरला पुढच्या महिन्यात’

+++

आता सुनिलचा मोठा प्रश्न मिटला होता. सुनिताशी लग्न न करण्याचं कारण उरलं नव्हतं. दोघांनी गुपचूप कोर्ट मॅरेज करायचं ठरवलं. सगळे कायदेशीर सोपस्कार पूर्ण होऊन एक महिन्यानं त्यांचं लग्न झालं.
मग ते दोघं स्वीटीला घेऊन कोल्हापूरला गेले. तिथं स्वीटीचं बारसं पण झालं. स्वीटीच्या आज्जीनं तिचं नाव ‘लक्ष्मी’ असं ठेवलं. बारशाला सुनिताची आई आणि भाऊ देखील आले होते.
सुनिलचे बाबा त्याच्याशी फारसं बोलले नाहीत, पण त्यांनी स्वीटीचं खूप कौतुक केलं. तिच्या नावावर बॅंकेत पैसे ठेवले. सुनिलच्या आईनं स्वीटीसाठी एक सोन्याची अंगठी खरेदी केली.
सगळेजण महालक्ष्मीचं दर्शन घेऊन आले. मग ज्योतीबाला पण जाऊन आले.
चार दिवस झाल्यावर सुनिल, सुनिता आणि स्वीटी परत पुण्याला आले. सुनिल-सुनिताचा सुखी संसार सुरू झाला.

+++

एके दिवशी सुनिल एका बिझनेस सेमिनारमध्ये लेक्चर देण्यासाठी गेला होता. सेमिनार संपल्यावर एक तरुणी सुनिलला भेटली आणि म्हणाली, ‘सर मी सीमा. मला तुमचा फोन नंबर हवाय’
सुनिलनं त्या तरुणीला आपलं कार्ड देण्यासाठी त्याच्या मागच्या खिशातनं पाकीट काढलं आणि तिला आपलं बिझनेस कार्ड दिलं. ते घेता घेता ती तरुणी म्हणाली, ‘सर तुमच्या पाकिटात तो फोटो कुणाचा आहे?’
‘तो माझ्या मुलीचा फोटो आहे.
‘ती तर सुनिताची मुलगी आहे.... स्वीटी.... म्हणजे तुम्ही सुनिताचे मिस्टर आहात?’
‘होय.. तू सुनिताला ओळखतेस वाटतं..’
‘ओळखते म्हणजे? ती माझी खास मैत्रीण आहे’
‘ग्लॅड टू मीट यू मिस सीमा’
‘पण तिनं मला लग्नाला बोलवलं नाही. बरेच दिवस झाले भेटली नाही, फोन पण करत नाही. माझा फोन उचलत नाही.... मला तुमच्याशी जरा खाजगी बोलायचं आहे. पण आत्ता नको, इथं लोक आहेत. आपण उद्या भेटूया का कुठतरी?’
‘चालेल’

दुसऱ्या दिवशी सुनिल आणि सीमा एका हॉटेलमध्ये भेटले.
सीमा म्हणाली, ‘सर तुम्ही सुनिताशी लग्न केलं ते बरंच झालं. तिचं लग्नच होत नव्हतं आणि तिची तशी फारशी इच्छा पण नव्हती लग्न करायची.... सुनितानं तुम्हाला स्वीटीबद्दल सांगितलंच असेल’
‘नाही! तिचं काय?’
‘म्हणजे तुम्हाला सुनिता आणि स्वीटी बद्दल कांहीच माहीत नाही?’
‘मला फक्त एवढंच माहीत आहे की स्वीटी सुनिताची मुलगी आहे. मी सुनिताच्या आधीच्या आयुष्याबद्दल तिला कधीच कांही विचारलं नाही. तिचा नवरा कोण होता, घटस्फोट का झाला वगैरे. मला त्या गोष्टीशी कांही देणं-घेणंही नाही’
‘यू आर ग्रेट सर... पण मला तुम्हाला एक महत्वाची गोष्ट सांगायची आहे’
‘सुनिताबद्दल माझ्या मनात वाईट भावना येतील असलं कांही सांगणार असशील तर मला ते ऐकायचं नाही’
‘नाही सर.... मी सुनिताबद्दल वाईट कांहीच सांगणार नाही. सुनिता माझ्या जीवाभावाची मैत्रीण आहे. मी जे सांगणार आहे ते खरं म्हणजे सुनितानंच तुम्हाला सांगायला पाहिजे होतं. पण तिनं का सांगितलं नाही त्याचं कारण तिलाच माहीत’
‘ठीक आहे. सांग तुला काय सांगायचं ते’
‘सर, स्वीटी सुनिताची मुलगी नाही आहे’
‘आंऽऽ’ सुनिलला आश्चर्याचा धक्का बसला. त्यानं उत्तेजित होऊन विचारलं, ‘मग कुणाची मुलगी आहे ती?’
‘ती एक विचित्र कहाणी आहे,’ सीमा म्हणाली, ‘त्यावेळी मी आणि सुनिता एकत्र रहायचो. एकदा आम्ही दोघी फिरायला सारसबागेत गेलो होतो. मला अचानक एक काम निघालं म्हणून मी घरी आले. तिकडे बागेत सुनिता एका बाकावर बसली होती. थोड्या वेळानं एक तरुणी तिच्या शेजारी येऊन बसली. ती तरुणी खूप सुंदर होती. मध्यमवर्गीय घरातली वाटत होती. तिच्या हातात एक बाळ होतं. ती तरुणी सुनिताशी गप्पा मारू लागली. दोघींच्यात चांगलीच मैत्री झाली. सुनिताला ते बाळ फार आवडलं. तिनं त्या बाळाला आपल्याकडं घेतलं आणि ती त्याचे लाड करू लागली. थोड्या वेळानं ती तरुणी सुनिताला म्हणाली, ‘मी जरा गणपतीचं दर्शन घेऊन येते लगेच. इथला गणपती आपल्या इच्छा पूर्ण करतो म्हणे. माझ्या बाळाचं आयुष्य मजेत आणि सुखाचं जाऊ दे म्हणून मी प्रार्थना करणार आहे. तू पण चल पाहिजे तर’
‘नको’, सुनिता म्हणाली, ‘तू जाऊन ये. तोपर्यंत मी बाळाला सांभाळते’
‘ठीक आहे,’ ती तरुणी म्हणाली, ‘ मी येतेच पाच मिनिटात. माझी पर्स इथंच असू दे तुझ्याकडं’

पाच मिनिटं झाली, दहा मिनिटं झाली, अर्धा तास झाला पण ती तरुणी कांही परत आली नाही. सुनिताचा जीव घाबरला. आता काय करायचं हे तिला कळेना. तिनं मला फोन लावला. ती फोनवर नुसतीच रडली. घाबरली होती. मी लगेच परत सारसबागेत गेले. बघते तर सुनिताच्या हातात एक बाळ होतं. आजूबाजूचे लोक बघत होते. काय झालं असेल याचा मला अंदाज आला. मी तिला म्हणाले, ‘तू रडायचं बंद कर बघू आधी. लोक बघत आहेत. आपण घरी जाऊया चल’.
सुनितानं बाळाला आपल्या हातात घेतलं आणि बरोबर त्या तरुणीची पर्सही घेतली.
आम्ही घरी आलो. सुनितानं काय झालं ते रडत रडत मला सविस्तर सांगितलं.
‘आता काय करायचं सीमा’ तिनं भोकाड पसरलं. मग तीच म्हणाली, चल आपण पोलीसात जाऊ’
‘नको,’ मी म्हणाले, ‘पोलीस म्हणतील हे तुझंच बाळ आहे. तुला नकोय म्हणून तू खोटी कथा रचून सांगतेस. उगीच चौकशी चालू होईल तुझी आणि बदनामी पण होईल’
‘मग काय करायचं? अनाथाश्रमात जाऊया का?’
‘नको... त्यापेक्षा आता तू या बाळाला तुझंच बाळ म्हणून सांभाळ’
आधी ती याला तयार झाली नाही. मी तिला म्हणाले, ‘आपल्याकडं दुसरा ऑप्शन नाही. तुला नसेल सांभाळायचं तर राहू दे. मीच सांभाळते त्या बाळाला. पण मग ते बाळ मलाच आई म्हणेल, तुला नाही...’
मी असं म्हणाल्यावर सुनितानं त्या बाळाला आपल्या छातीशी कवटाळलं. म्हणाली, ‘ठीक आहे. आजपासून मीच या बाळाची आई’.

मग मी सुनितानं आणलेली त्या तरुणीची पर्स उघडली. त्या पर्समध्ये एक हजार रुपयांच्या करकरीत नोटांचं एक बंडल होतं. सोबत एक चिट्ठी होती. मी ती चिट्ठी उघडली आणि वाचू लागले,

‘प्रिय भगिनी,
   हे बाळ जे तुझ्याकडे आहे, तिला तिच्या जन्मापूर्वीच मारण्याचा खूपदा प्रयत्न झाला, कारण मला मुलगा नव्हे तर मुलगी होणार हे माझ्या नवऱ्याला आणि सासूला मुळीचं पसंत नव्हतं. तरीपण मी मोठ्या जिद्दीनं या बाळाला जन्म दिला. पण अजून देखील माझी सासू आणि नवरा या बाळाला मारायला टपले आहेत. मी थोडं फार अंकशास्त्र आणि फेस रीडिंग जाणते. या मुलीचं भविष्य तर उज्वल आहेच, पण ही ज्या घरी जाईल त्या घराचं देखील भलं होणार आहे. या मुलीसाठी नवी आई शोधायचे प्रयत्न मी गेले कित्येक दिवस करत आहे. जी तरुणी माझ्या बाळाला चांगलं सांभाळू शकेल अशा तरुणीचा चेहरा दिसला की मी तिच्याकडं हे बाळ द्यायचं आणि गायब व्हायचं असं मी ठरवून ठेवलेलं होतं.
   सोबत एक लाख रुपये आहेत. हे माझ्या स्वत:च्या कष्टाचे पैसे आहेत. बाळाला आणखी एखादं वर्ष धोक्याचं जाणार आहे. वेळ आली तर तिच्यासाठी हे पैसे उपयोगी पडतील.
  तुझे माझ्यावरचे उपकार न फिटण्यारखे आहेत. तुझं आणि माझ्या बाळाचं भलं होणारच आहे आणि तुम्हा दोघांच्या संपर्कात येणाऱ्या प्रत्येक चांगल्या भलं होणार आहे.
   आणखी काय लिहू?

-बाळाची आई’

हे ऐकून सुनिल चकित झाला. म्हणजे सुनिताचं आधी लग्न झालेलंच नव्हतं. सुनितानं हे सगळं आपल्यापासून लपवून का ठेवलं असावं? अगदी आपण तिच्याशी लग्नाला नकार दिला, तिचं आधी लग्न झालाय म्हणून, त्यावेळी देखील तिनं हे आपल्याला सांगितलं नाही. कमाल आहे तिची. आणि ते लाख रुपये? सुनितानं ते बॅंकेत एफ.डी. करून ठेवलेत स्वीटीसाठी.
मग तो सीमाला म्हणाला, ‘तू मला हे सगळं का सांगितलंस? यामागं तुझा काय हेतू आहे?’
‘जस्ट फॉर यूवर इन्फोर्मेशन... यामागं माझा कसलाही वाईट हेतू नाही. मी हे गुपित आजपर्यंत कुणालाही सांगितलेलं नाही. पुढेही कुणाला सांगणार नाही’
‘ठीक आहे... तू मला आता एक वचन दे..’
‘काय?’
‘तू मला हे सांगितलं आहेस हे सुनिताला कधीही सांगायचं नाहीस’
‘नाही सांगणार. प्रॉमिस’
‘थॅंक यू. मी पण तिला हे मला कळलंय हे कधीच बोलणार नाही’

संध्याकाळी सुनिल घरी आला. सुनिताला म्हणाला, ‘आज आपण एखादा सिनेमा बघू आणि जेवणही बाहेरच करू. चालेल ना?’
‘हो, चालेल. पळेल सुद्धा!’

+++

या कथेचे आधीचे भाग:
सिंगल मदर
सिंगल मदर भाग 2 

या कथाही वाचा:
सलोनी राठोड 
व्हर्च्युअल डॉटर
शिवानी द ग्रेट 

Email Form

इमेलने मराठी कथा, लेख, ईबुक्स, ऑफर्स मिळवा. त्यासाठी खालील फॉर्म भरा आणि सबमिट करा.

* indicates required

View previous campaigns.

मोस्ट पॉप्युलर कथा